GreekMasa - Συνταγές μαγειρικής - Forum
Καλώς ορίσατε, Επισκέπτης. Παρακαλούμε συνδεθείτε ή εγγραφείτε.

Σύνδεση με όνομα, κωδικό και διάρκεια σύνδεσης
Ιούνιος 23, 2021, 11:53:44 πμ
+  GreekMasa - Συνταγές μαγειρικής - Forum
|-+  Κουβεντούλα
| |-+  Κοινωνικές Σχέσεις και Οικογένεια
| | |-+  Γονείς
| | | |-+  Η πολύ αγάπη βλάπτει
Σύνθετη αναζήτηση
  0 μέλη και 1 επισκέπτης διαβάζουν αυτό το θέμα.
Σελίδες 1 Κάτω
Αποστολέας
Θέμα: Η πολύ αγάπη βλάπτει  (Αναγνώστηκε 27057 φορές)
« στις: Ιανουάριος 11, 2010, 21:05:17 μμ »
nitsa2009 Αποσυνδεδεμένος
Ανώτατο μέλος
*****
nitsa2009 Φύλο: Γυναίκα
Μηνύματα: 3.043
Μέλος από: Απρ, 2009

Προφίλ
Το πορτρέτο του υπερπροστατευτικού γονιού είναι λίγο πολύ γνωστό σε όλους: πρόκειται για το εκείνο το γονιό που τρέχει πίσω από το παιδί του και του βάζει χίλιες δυο απαγορεύσεις και κανόνες για να το προστατέψει, να το προφυλάξει, να σιγουρευτεί ότι δε θα πάθει κάτι κακό.

Ο γονιός αυτός ζει σε μια συνεχή υπερένταση και είναι μονίμως στρεσαρισμένος, μια που οι πιθανοί κίνδυνοι (τόσο οι υπαρκτοί, όσο και εκείνοι που βρίσκονται στη φαντασία του) δεν τελειώνουν ποτέ.

Γιατί ένας γονιός γίνεται υπερπροστατευτικός; Γιατί όμως ένας γονιός αποφασίζει να υιοθετήσει τέτοια ακραία συμπεριφορά; Οι λόγοι είναι ποικίλοι. Πολλές φορές ο ίδιος ο γονιός κινείται από ένα αίσθημα δικής του ανασφάλειας κι έλλειψης αυτοπεποίθησης σχετικά με το πόσο καλός είναι στο γονεϊκό ρόλο.

Προκειμένου να αισθάνεται ότι τα κάνει όλα σωστά, καταφεύγει στην υπερβολή. Άλλες φορές ο ίδιος ο γονιός αισθάνεται ότι στη δική του παιδική ηλικία δεν είχε αρκετή φροντίδα από τους γονείς του και προσπαθεί να δώσει στο παιδί του αυτό που έλειψε από τον ίδιο, χάνοντας όμως το μέτρο και πάλι καταφεύγοντας στην υπερβολή. Αλλά και ο γονιός τον οποίο υπερπροστάτευαν οι γονείς του όταν ήταν παιδί έχει μάθει σε αυτό το στυλ ανατροφής και φροντίδας και δε γνωρίζει άλλον τρόπο για να ασκήσει τα γονεϊκά του καθήκοντα. Και στις δύο αυτές περιπτώσεις ο γονιός κινείται από τα προσωπικά του βιώματα σε συνδυασμό με έλλειψη σωστής πληροφόρησης για την ανατροφή και φροντίδα του παιδιού.

Επιπτώσεις στο παιδί.

Κι ενώ η έγνοια και η φροντίδα μπορεί καταρχήν ν' ακούγονται ως θετικά στοιχεία, στην υπερβολική τους μορφή μπορεί ν' αποβούν αρνητικά για την ψυχική και σωματική εξέλιξη του παιδιού. Όταν ο γονιός δεν αφήνει το παιδί του να παίξει στην παιδική χαρά από φόβο μήπως πέσει και χτυπήσει, του στερεί πολύ περισσότερα πράγματα απ' ότι θα του στερούσε ένα χτύπημα, μια μελανιά ή, στη χειρότερη περίπτωση, ένα σπασμένο χέρι ή πόδι: ο γονιός στερεί από το παιδί του την ευκαιρία να αναπτύξει φυσικές δεξιότητες (τρέξιμο, σκαρφάλωμα, πώς να κάνει κούνια) αλλά και πώς ν' αναπτύξει κοινωνικές δεξιότητες και να συναναστρέφεται με τους συνομήλικους, μια που στις μικρές ηλικίες συνδέονται και συχνά αναπτύσσονται παράλληλα. Έτσι, το παιδάκι που κάθεται παράμερα στην παιδική χαρά και βλέπει τα άλλα παιδιά να παίζουν χωρίς αυτό να συμμετέχει, μοιραία είναι αποκλεισμένο από αυτόν τον κοινωνικό κύκλο αφού του λείπει η ικανότητα και το ενδιαφέρον που συνδέει τα υπόλοιπα παιδιά. Αργότερα στη ζωή του, λόγω έλλειψης ικανοτήτων, αυτό το παιδί είναι πολύ πιθανό ν' αποφεύγει τις αθλητικές δραστηριότητες. Η μαμά που παρακολουθεί την κόρη της σε κάποιο άθλημα και βλέπει ότι έχει δυσκολία ή φοβάται ότι είναι επικίνδυνο κι επεμβαίνει στα καθήκοντα του γυμναστή για να του υποδείξει τη δουλειά του, όχι μόνο δε σέβεται τον επαγγελματία και την κατάρτισή του, αλλά κάνει κακό και στην κόρη της: της μαθαίνει ότι στα δύσκολα θα μπορεί πάντα να ξεγλιστρήσει και να ξεφύγει, αρκεί ο γονιός να έρθει να τη "σώσει" από τη δύσκολη κατάσταση. Πέρα όμως από την υπερπροστασία στον τομέα της φυσικής και σωματικής κατάστασης, οι γονείς μπορεί να είναι ιδιαίτερα προστατευτικοί και σχετικά με τον συναισθηματικό κόσμο του παιδιού. Ο γονιός που αλλάζει γυμναστήριο, σχολή χορού ή φροντιστήριο στο παιδί του επειδή δεν αρίστευσε ή δεν πήρε βραβείο, το κάνει για να μην πληγώσει τα αισθήματα του παιδιού του. Κι ενώ εκείνη την ώρα υπάρχει η πιθανότητα όντως να μην πληγώσει τα αισθήματά του (ούτε αυτό όμως είναι σίγουρο, γιατί τα παιδιά γνωρίζουν πολύ καλά τι συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις και νιώθουν άσχημα), στη συνέχεια είναι σίγουρο ότι θα υπάρξουν ευκαιρίες για να πληγωθεί το παιδί και ο γονιός δεν θα μπορεί να κάνει τίποτα.

Τι συμβαίνει με την υπερπροστασία λοιπόν;

Ενώ βραχυπρόθεσμα μπορεί να είναι μια ασπίδα προστασίας για το παιδί, μακροπρόθεσμα του στερεί την ευκαιρία να μάθει να χειρίζεται δύσκολες καταστάσεις και αυτή η ανικανότητα θα το ακολουθεί σε όλη του τη ζωή. Για παράδειγμα, σε μια σχολική τάξη ένα παιδάκι κάλεσε όλους τους συμμαθητές του στο πάρτι γενεθλίων του εκτός από δύο παιδάκια. Πέρα από το ότι ο χειρισμός αυτής της μαμάς ήταν λανθασμένος, ας δούμε τι έκαναν οι μητέρες των παιδιών που δεν πήραν πρόσκληση. Οι ενέργειές τους ήταν διαμετρικά αντίθετες: η μία μαμά τηλεφώνησε στη μητέρα του παιδιού που έκανε το πάρτι και με παρακάλια και φωνές εξασφάλισε με το ζόρι πρόσκληση για το παιδί της (όμως το παιδί της είχε ήδη βιώσει την απόρριψη του να μην προσκληθεί στο πάρτι).Η άλλη μαμά επέλεξε διαφορετικό δρόμο: το συζήτησε με το παιδί της, του εξήγησε ότι η ζωή δεν είναι πάντα δίκαιη, ότι δεν ήταν δικό του το λάθος που δεν προσκλήθηκε, του μίλησε για την αγένεια και τους κανόνες κοινωνικής ευγένειας, το παρηγόρησε, και το βοήθησε να βρει να κάνει κάτι άλλο όμορφο την ώρα του πάρτι. Ο χειρισμός της δεύτερης μητέρας είναι ο σωστός: διδάσκει στο παιδί της ένα μάθημα ζωής και ταυτόχρονα, μέσα σε ένα πλαίσιο αγάπης και κατανόησης του δείχνει πώς να μάθει να στέκεται στα πόδια του και να χειρίζεται δύσκολες καταστάσεις.

Τι πρέπει να κάνουν οι γονείς;

Και βέβαια οι γονείς θα πρέπει να προστατεύουν και να φροντίζουν τα παιδιά τους. Όμως, αυτό θα πρέπει να γίνεται με μέτρο και με συναίσθηση του τι άλλο στερούν από το παιδί όταν δεν του επιτρέπουν διάφορα πράγματα ή όταν παρεμβαίνουν άκριτα. Όλα τα παιδιά χρειάζονται ευκαιρίες να εξερευνήσουν τον φυσικό και τον συναισθηματικό κόσμο γύρω τους, χωρίς τη συνεχή παρέμβαση των γονιών τους, προκειμένου να αποκτήσουν σιγουριά, αυτοπεποίθηση, υπευθυνότητα, χαρακτηριστικά που θα τους ακολουθούν μια ζωή.


Πηγή:specialeducation.gr

« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 11, 2010, 22:02:07 μμ από margarita79 » Καταγράφηκε
                 http://nitsa2009.blogspot.com/
 
Απάντηση #1
« στις: Ιανουάριος 11, 2010, 21:49:46 μμ »
mariaZ Αποσυνδεδεμένος
Ανώτατο μέλος
*****
Φύλο: Γυναίκα
Μηνύματα: 3.929
Μέλος από: Ιούν, 2009

Προφίλ
Αγγιξες πολύ ευαίσθητο θέμα Νίτσακι. Διότι μια υπερπροστατευτικότητα μας διακατέχει, άλλωτε συμφωνουμε και άλλωτε διαφωνούμε  Αναποφασιστικότητα
Καταγράφηκε
 
Απάντηση #2
« στις: Ιανουάριος 12, 2010, 07:34:44 πμ »
nitsa2009 Αποσυνδεδεμένος
Ανώτατο μέλος
*****
nitsa2009 Φύλο: Γυναίκα
Μηνύματα: 3.043
Μέλος από: Απρ, 2009

Προφίλ
ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΜΑΡΑΚΙ ΚΑΙ ΓΩ ΤΑ ΙΔΙΑ ΛΑΘΗ ΚΑΝΩ.ΜΗΠΩΣ ΛΕΩ ΤΕΛΙΚΑ ΔΕΝ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΛΟ ΣΤ ΑΓΓΕΛΟΥΔΙΑ ΜΑΣ kissed
Καταγράφηκε
                 http://nitsa2009.blogspot.com/
 
Απάντηση #3
« στις: Ιανουάριος 12, 2010, 13:51:46 μμ »
giota Αποσυνδεδεμένος
Ανώτατο μέλος
*****
Φύλο: Γυναίκα
Μηνύματα: 5.625
Μέλος από: Οκτ, 2007

Προφίλ WWW
ολα με μετρο ειναι καλα ακομα κι η αγαπη Αναποφασιστικότητα
Καταγράφηκε
 
Απάντηση #4
« στις: Ιανουάριος 12, 2010, 14:53:01 μμ »
marylou Αποσυνδεδεμένος
Ανώτατο μέλος
*****
Φύλο: Γυναίκα
Μηνύματα: 763
Μέλος από: Μάρ, 2009

Προφίλ
Στην προκειμένη περίπτωση είναι πολύ δύσκολο να κρατήσεις απόλυτα τις ισορροπίες... Αναποφασιστικότητα
Καταγράφηκε
                 Πίσω απο τα σύννεφα.... ο ήλιος πάντα θα λάμπει !!!
 
Απάντηση #5
« στις: Ιανουάριος 12, 2010, 21:56:00 μμ »
vago Αποσυνδεδεμένος
Γενικός συντονιστής - VIP
Ανώτατο μέλος
*****
Φύλο: Γυναίκα
Μηνύματα: 4.812
Μέλος από: Ιούν, 2007

Προφίλ
Λοιπό πιστεύω ότι όλοι οι γονείς είμαστε υπερπροστατευτικοί απέναντι στα παιδιά μας. Εγώ είμαι 24 ώρες τη μέρα με την ανησυχία μην τυχόν και το παιδί δεν φάει ή χτυπήσει και διάφορα τέτοια. Αυτό που έχω κάνει είναι να το κρατάω για μένα και να μην το μεταδίδω ούτε στον ίδιο αλλά ούτε και στο περιβάλλον μας γενικά. Φυσικά και θα παίξει και θα χτυπήσει και θα μαλώσει με έναν φίλο του. Αυτό είναι το φυσιολογικό και έτσι πρέπει να είναι. Πρέπει να αφήνουμε περιθώρια στα παιδιά μας να αναπτυχθούν φυσιολογικά και όχι φορτωμένα με τα δικά μας άγχη και τις δικές μας φοβίες.
Καταγράφηκε
What if I like black? It doesn't make me a bad person.
 
Απάντηση #6
« στις: Ιανουάριος 12, 2010, 22:32:24 μμ »
margarita79 Αποσυνδεδεμένος
Γενικός συντονιστής - VIP
Ανώτατο μέλος
*****
Φύλο: Γυναίκα
Μηνύματα: 5.145
Μέλος από: Ιούν, 2007

Προφίλ
Εγω παλι πιστευω οτι ειναι και στο χαραχτηρα του παιδιου..με τον μικρο εχω διαπιστωσει ο τι το καθε παιδι εχει το χαραχτηρα του απο τη μερα που γεννιεται..
Μεγαλωσα στο πλεον υπερπροστατευτικο περιβαλλον απο τη μερια της μητερας μου, να φανταστειτε οτι μεχρι τωρα οταν λεω θα παμε τον μικρο στο allou το παιδικο φρικαρει..και οχι μονο για τον μικρο ..να προσεχω λεει μην μπω εγω σε καμμια βαρκουλα συγκρουομενη και πεσω μεσα... και πολλα αλλα τετοια..  Μεγάλο χαμόγελο
Σας πληροφορω οτι καθολου δε με επηρεασε ,ειμαι πολυ δυναμικη και νομιζω διαχειριζομαι δυσκολες καταστασεις με ψυχραιμια σε αντιθεση με την αδερφη μου που ανεκαθεν ηταν πιο μαζεμενη και ανασφαλης.
Συμφωνω οτι καλο θα ειναι να ειμαστε προσεκτικοι στις αντιδρασεις μας και να αφηνουμε χωρο στο παιδι να αναπτυξει τις αμυνες του, να βρει λυσεις κτλ και μαλιστα και εγω αυτο προσπαθω να κανω παρα τις οποιες ανασφαλειες εχω σαν νεα μητερα.
Όμως αλλο η αγαπη και αλλο η υπερπροστασια..η αγαπη ποτε δε βλαπτει!!!
« Τελευταία τροποποίηση: Ιανουάριος 12, 2010, 22:43:58 μμ από margarita79 » Καταγράφηκε
Δεν υπάρχουν απραγματοποίητα όνειρα, μόνο η πεπερασμένη μας αντίληψη για το τι είναι πραγματοποιήσιμο..
 
Απάντηση #7
« στις: Ιανουάριος 13, 2010, 06:45:23 πμ »
mariaZ Αποσυνδεδεμένος
Ανώτατο μέλος
*****
Φύλο: Γυναίκα
Μηνύματα: 3.929
Μέλος από: Ιούν, 2009

Προφίλ
Συμφωνώ Μαργαρίτα αυτό ουσιαστικά που λες κι εσύ είναι με ρεζουμέ το εξαρτάται με ποιο τρόπο εκδηλώνουμε την αγάπη μας.
Εμείς που την κόρη μου την μεγαλώσαμε μέσα στις αγκαλιες και τα χάδια και τρώγαμε τα ξενύχτια της ζωής μας επειδή είχε μάθει να κοιμάται σε μια αγκαλιά και δεν μας αποχωριζόταν με τίποτα αυτή τη στιγμή έχουμε ένα παιδί στα πρόθυρα της ανασφάλειας που προσπαθούμε να το "σώσουμε". (κι εδώ έρχεται το σοφότατο παν μέτρον άριστο) Πάντως γενικώς και ο άντρας μου και τα πεθερικά μου είναι υπερπροστατευτικοι. Οπως λες για την μαμά σου και το allou έτσι είναι και τα πεθερικά μου με εμάς (και φαντάζεσαι τον άντρα μου που είναι και 42 χρονών να του λένε οι γονείς του να βάλει ζακέτα για να μην κρυώσει !!!!  Γλώσσα Γλώσσα Γλώσσα Γλώσσα Γλώσσα Γλώσσα) Οπως επίσης αν δουν την κόρη μου λίγο πιο ελαφριά ντυμένη (γιατί μένουμε δίπλα) θα της φορέσουν πιο χοντρό μπουφάν (ίσως και σκούφο και γάντια  wacko wacko  Μεγάλο χαμόγελο Μεγάλο χαμόγελο Μεγάλο χαμόγελο)
Καταγράφηκε
 
Απάντηση #8
« στις: Ιανουάριος 13, 2010, 08:00:34 πμ »
nitsa2009 Αποσυνδεδεμένος
Ανώτατο μέλος
*****
nitsa2009 Φύλο: Γυναίκα
Μηνύματα: 3.043
Μέλος από: Απρ, 2009

Προφίλ
ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΕΧΕΤΕ ΔΙΚΙΟ ΜΑΛΛΟΝ ΠΑΡΑΕΙΜΑΣΤΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΙΚΕΣ.ΚΑΙ
ΓΩ ΤΑ ΙΔΙΑ ΕΚΑΝΑ ΦΥΣΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΟΙ ΓΙΑΓΙΑΔΕΣ ΠΟΥ ΓΚΡΙΝΙΑΖΟΥΝ
ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΤΡΩΕΙ ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΤΥΜΕΝΟ ΠΟΛΥ Κ.Α ΚΟΥΛΑ.
ΦΥΣΙΚΑ ΕΜΕΝΑ ΤΩΡΑ ΜΕΓΑΛΩΣΑΝ ΑΛΛΑ ΑΚΟΜΗ ΠΙΑΝΩ ΤΟΝ ΕΥΑΤΟ ΜΟΥ
ΝΑ ΤΟΥΣ ΕΛΕΝΧΕΙ ΠΙΕΣΤΙΚΑ ΜΕΡΙΚΕΣ ΦΟΡΕΣ.ΟΛΑ ΜΕ ΜΕΤΡΟ ΟΠΩΣ ΛΕΕΙ ΚΑΙ Η
ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑ ΤΟΥ ΚΑΘΕ ΠΑΙΔΙΟΥ ΑΥΤΟ ΠΙΣΤΕΥΩ ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΕΙ.
Καταγράφηκε
                 http://nitsa2009.blogspot.com/
 
Εκτύπωση  Σελίδες 1 Πάνω